 Katana [刀 ] jak większość z Was zapewne wie, to tradycyjny jednosieczny miecz japoński. Długość jego głowni wynosi minimalnie 60 cm a sztych [górna część] jest zaokrąglona albo ścięta. Rękojeść jest zwykle wykonana z metalu, zdobiona „jaki” i „garda” [poprzeczny element u nasady rękojeści]. Sztuki walki kataną to odmiany szermierki, więc teoretycznie jest szablą.
Historia samurajskich mieczy sięga VII wieku n.e. Nie były tak piękne i trwałe, wytapiano je z jednej sztuki metalu, a ostrza miały proste. Klinga [ostrze], jakie widzimy dzisiaj powstało dopiero pod koniec IX wieku.
Już wtedy katana miała znaczenie relikwii używanej do odprawiania rytuałów. Dopiero później zaczęła zastępować dużo dłuższe miecze wojenne używane przez wojowników.
W okresie Edo powstał zbiór praw i zobowiązań, które określały sposób noszenia i używania tej broni, ponieważ zaczęto produkcję na większą skalę.
Sama produkcja miecza jest długą i żmudną pracą. Prawdziwy miecz składa się z wielu warstw wielokrotnie zaginanych i skuwanych. Wspominane warstwy były ze stali i żelaza. „Każde skucie podwajało liczbę warstw metalu w ostrzu; w niektórych przypadkach uzyskiwano nawet 220 skuć, co się równa 4 194 304 warstwom. Maksymalna odkryta liczba warstw w ostrzu japońskiego miecza wynosi około 230 (czyli 10 736 461 824 warstw!). Takie połączenie stali i żelaza dawało mieczowi ogromną wytrzymałość. Żelazo zapewniało sprężystość, a twardy stalowy "szkielet" można było utwardzić dla uzyskania doskonałej krawędzi tnącej.” Na koniec produkcji miecz oblepiano gliną. Cieńsza warstwa kładziona była na krawędzi tnącej. Potem proces przypominał hartowanie. Ogrzewano go i schładzano wykorzystując rozszerzalność temperaturową ciał. Dzięki temu katana stawała się elastyczna i miała twardy skraj nadający się do ostrzenia.
W ten sposób otrzymano najlepszą broń białą na świecie.
Bogatsi posiadacze katany zwykle mieli jeszcze wakizashi – krótki miecz, który miał 40- 50 cm długości i był uzupełnieniem noszonym w pochwie [saya].
|
Portal
